| تبليغات | X |
|
و توکل عل الله وكفي بالله وكيلا (احزاب آيه 3 )
|
«خدا را بخوانید. بخوانید با زبان، باذهن و باقلبتان و آنگاه بشنوید آنرا از زبان روحتان. به هنگام خواندن آگاه باشید که، چه کسی را می خوانید؟ به یاد داشته باشید که در حضور که هستید؟. خدا را حداقل آن گونه بخوانید که انسانی بیدار، باعظمت،بینا، شنوا و ناطق را می خوانید. بسیاری از مردم به گونه ای خدا را می خوانند که انگار مرده ای را می خوانند. به گونه ای با خداوند سخن می گویند که انگار با فردی که وجودش خیالی است یا در دور دست ها سکونت دارد. در حالی که خداوند زنده و حاضر از خودت به تو نزدیک تر است.
او، هستی توست ... ».
الهی سینه ای ده آتش افروز
در آن سینه دلی و آن دل همه سوز
هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست
دل افسرده غیر از آب و گل نیست
دلم پر شعله گردان سینه پر درد
زبانم کن به گفتن آتش آلود
کرامت کن درونی درد پرورد
دلی در وی درون درد و برون درد
دلم را داغ عشقی بر جبین نه
زبانم را بیانی آتشین ده
دلی افسرده دارم سخت بی نور
چراغی زو بغایت روشنی دور
بده گرمی دل افسرده ام را
فروزان کن چراغ مرده ام را
اگر لطف تو نبود پرتو انداز
کجا فکر و کجا گنجینه ی راز
به راه این امید پیچ در پیچ
مرا لطف تو می باید دگر هیچ
